बिछट्टै रौनकले तातेको छ यतिबेला खोलावारिको सानो कटेरो । यति लामो जीवनमा धेरै कम समय यस्तो रौनक देखिन्छ कटेरोमा । बिहान-साँझको निर्विकल्प अनिकाल अनि जोबन हराइसकेको जीवन धुलोसँग, ढुंगासँग यताउति, यताउति । तर पनि रौनक छ मनमा- रामुदाइको, भाउजूको अनि सबैभन्दा बढी फिष्टेको ।‘बद्रै उस्क्या छौ नि ओ दाइ, के हो -’
अलिक लामो अन्तराल छ भेटमा । हिजो, अस्ती, झनस्ती.. धेरै अस्ती देखिएनन् रामुदाई । मनभरि बात मार्थें, तनभरि माया लाउँथे रामुदाइसँग -सपना हुनसक्छ) । जोबनको पहिलो पहरमै जीवनसँग ठुस्सिएका रामुदाइ । आज अर्कैअर्कै चङ्गएिका छन्- ठूलै परिवर्तन भयो सायद ।
‘खास्सै क्यै हैन, यस्सो चाडपर्व पनि त आउन लाए नि…’
अँ साँच्चै दशैं –) पनि आउन लाग्यो ।
रामुदाइको लागि पनि दशैं –!)
फिष्टे र भाउजूको लागि पनि दशैं –)
मेरो लागि पनि दशैं –)
धेरैको लागि धेरै दशैं आए यसपालि पनि । रामुदाइको लागि पनि बिछट्टै गरी दशैं आयो ।
तर त्योभन्दा पनि अर्कै कुरो छ ।
भेउ पाएको छैन अझैसम्म ।
‘त्यही मात्रै त हैन जस्तो छ ….’
अनभिज्ञता जाहेर गर्छर्ुु
‘यौटो कुरो थाहा पाउनु भो -’
‘के कुरा -’
‘फिष्टे क्या ….’
‘अहँ …’
‘फिष्टे पढ्न गा’छ आज’
झसंग भएँ ।
‘फिष्टे पढ्न गयो -!’
फेरि झसंग भएँ ।
मैले चाहेको तर पूरा नभएको एउटा कामना पूरा भयो सायद । फिष्टे स्कूल गयो …।
‘कटेरो’मा शान्ति भएदेखि एकबार सोचेथें- फिष्टे विरामी भयो होला । यताउति आँखा घुमाएँ- धेरै परसम्म फिष्टे देखिएन ।
साँच्चै फिष्टे स्कूल नै गयो आज । झसंग….! उसैगरी झस्किएँ ।
‘पैसा काँबाट ल्यायौ दाइ -’
-जुनै कामको शुरुवात पहिले पैसैबाट हुँदै रै’छ, बल्ल भेउ पाउँछु । जहाँ पनि यस्तै हो -.. मूल्य र मान्यता पैसाभन्दा माथि छैन र -)
‘बड्डीले टीका लाएर राखेको पैसा अलित रैछ, भरनासम्म गर्द्याछु, बाँकी देखाजाला ।’
अर्थोक गौण छन्- बस्… फिष्टे स्कूल गयो, पुग्यो ।
‘कापी कलम नि -’
‘स्कूलले अलित दिन्छु भन्याछ, अरु त म छँदैछु नि’
-तिमी छौ र त सबै छन् रामुदाइ)
‘यी यिनै ढुंगा बेचेर भए पनि फिष्टेलाई पढाउँछु ।’
योभन्दा ठूलो दशैं रामुदाइ र लोकी भाउजूको लागि अरु छैन ।
तर पनि भाउजूको आँखाबाट जूनको शीत झरिरहेछ ।
‘के भो भाउजू -’
‘धेरै खुसी सहन सक्किनेरैनछ नि -’
-धेरै वर्षो आँसु आज शीत बन्दै खसिरहेछ आँखाबाट तप्प….तप्प … । भाउजू पुछ्न खोजेझैं गर्छिन्)
‘नपुछ भाउजू र्झनदेऊ । यस्ता आँसु चाहेर पनि झर्दैनन् जीवनमा । भएभरको अलिनो आँसु र्झनदेऊ आज ।’
‘डूेस के लायो फिष्टेले -’
‘त्यै -पोहोरसालको दशैंमा किनेको निलो कमीज र कालो पाइन्ट) त हो नि …’
-काठको पुरानो ‘हृयांगर’ मा उहिल्यैदेखि झुण्डिरहेको देखिरहन्थें फिष्टेको डूेस)
सोध्थें- -कसको -) ।
भन्थिन्- ‘फिष्टेलाई काम लाग्छ पछि ।’
त्यै आज काम लागेछ । फिष्टे पनि स्कूल गएछ !! झसंग ….!
‘दशैं त आयो नि, के छ विचार -’
नसोध्नुपर्ने थियो, सोधें -सरी)
‘हाम्रा लागि पनि केको दशैं र ससैं हो र । ब्यान काम गर्न गयो, साँझ खायो ।’
परबाट ढुंगासँगै रामुदाइ पनि बोलिरहे । ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक…..।
-धेरै दशैंलाई यस्तै ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक…..ले विदा गरिसकेका छन् यसपालि पनि उसैगरी विदा गर्छन् दशैंलाई- सायद)
‘ढुंगा बिकेनन् -’
प्रसंग मोड्नुमै बुद्धिमता ठान्छु ।
‘केको बिक्नु नि – बजारका मान्छेले पनि घर बनाउन छाडिसके क्या हो -!’
ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक…..।
‘यत्रो चाङ एक्कैपल्ट लग्दिए पनि हुन्थ्यो नि- सप्पै बिके त दशैं त के, तिहार पनि नाम्रै जान्थ्यो…’
वल्तिर भाउजू फत्फताउँछिन्- मानौं जम्मै साहुको अगाडि उनले मोलतोल गरिरहेकी छन्- ढुंगाको ।
लौ रामुदाइ- पैसा राख भए पछि दिनू, नभए देखाजाला…..
-भन्न सक्दिन । म र रामुदाइमा सायदै फरक छैन यतिबेला ।)
सायद मान्ने छैनन् रामुदाइ । उनको ट्वाक … ट्वाकमा नै उनको आत्मसम्मान हो ।
-म रामुदाइको आत्मसम्मानमा ढुंगा हान्न तयार छैन)
‘मन हलुंगो पार् के लोकी, अब त हाम्रा पनि सुदिन आउलान् ए आँठे…’
‘कसरी -’
‘पख्, फिष्टेलाई राम्ररी पढ्न दिम्, उसले त अँध्यारो मनमा बत्ती बाल्देला नि …’
ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक…..।
-हर्ेर्छर्ुुभाउजूका आँखाबाट झरिरहेको शीत थामिएको छैन । रामुदाइ बोलेपछि झन् बेस्मारी झरे तप्तप्तप्)
‘खै, भविष्य त कसले पो देखेको छ र -’
‘त्रि्रो भविष्य त्रि्रै हातमा छ भाउजू, बनाउन पनि सक्छ्यौ, बिगार्न पनि ।’
‘फिष्टेले पढ्दिएन भने के गर्ने -’
ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक…..। -अघिल्तिर रामुदाइ आफ्नो ‘भाग्य’माथि हथौडा बजारिरहेछन्)
‘त्यस्ले मात्रै किन, त्यस्का बाउ….’
पूरा बोल्न चाहेनन्, त्यसपछिको संकेत आफैतिर छ- हच्किए रामुदाइ ।
-दशैं आएपनि आकाशका बादलले जमिनसँग साइनो नै गाँसेको छ यतिबेला । घरिघरि छिनछिनमा झरिरहन्छ, भाउजूका आँखाबाट झरेझैं ।)
-ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक….. चलिरहन्छ पिपलबोट मुन्तिर)
‘हेर्तो, पानी पनि पर्न लाग्यो, फिष्टे भिज्ला हे बड्डी’
‘जाम् तो -’
आँखा पुछिन्- साडीको फेरले ।
‘जान त पर्ला के र नत्र फेरि फिष्टे भिज्ला नि’
ट्वाक ट्वाक…..ट्वाक ट्वाक….. -उसैगरी हात चलिरहेछन् ढुंगामाथि, अचम्मको संगीत आइरहन्छ नेपथ्यमा)
‘नि तो -’
‘अँ तो’
मिसिए म पनि ।
लेखहरू राम्रा छन् ।
Great job keep it up