टिरङ……टिरिङ………टिरिङ‘हलो’
‘हजुर …….. ए हुन्छ ल’
‘ए……. दर्ुगा….. फोन छ…..’
घण्टी बज्नुअघि र पछि एकतमासको फरक छ परिवेशमा । ..अघि जुरुक्क उठ्छु… पछि थचक्क बस्छु । यसपालि पनि बजेन घण्टी- मेरो लागि …. ।
‘रोल्पा जानर्ुपर्छ अब त, यता बसेर हुने छाँटकाँट देखिन्न ….’ एकछिनको अन्तरालपछि सुस्तरी बोल्छन्- रामुदाइ ।
-यी अर्का रामुदाइ हुन्- रामचन्द्र श्रेष्ठ, मेरो नजरका एउटा शालीन कलाकार । अरुले के सोंच्छन्- थाहा छैन)
‘तपाइँको आर्ट सुन्दर छ, सुन्दर आर्ट कोर्नूस्- त्यसैमा जीवन फल्छ…’
‘पत्याउनै छाडे, यस्ताले पनि के बनाउँछ भन्दै हृयाप्याजस्तो गर्छन् यता, विरक्तै लाग्छ’
‘संर्घष्ा भनेको त्यही त हो, दिन त कमिलाको पनि आउँछ, हामी त मान्छे हौं अझ …..’
जोडले बोल्छु -कान अलि कम सुन्छन् रामुदाइ)
‘हुन्न, सकिन्न बस्न । यता थोरै काम छ, भ्याएर जान्छु, जान्छु’
खुइलिसकेको तालु टलक्क टल्किन्छ घाममा । झोलामा बनाइसकेका चित्रहरु एकएक चाँजिएका छन् । राता, पहेंला, हरिया….. अनौठो रंगीन जीवन छ झोलाभित्र । जीवन त्यति रंगीन पनि हुन्छ कलामा । हप्तौं लगाएर बनाएका रंगीन चित्र देखाउँछन् झोलाभित्रबाट- ‘हाम्रो जीवन यस्तो रंगीन हुन सक्दैन कहिल्यै ।’ झोलाबाहिर निन्याउरो मुख लगाएका उही रामुदाइ चुक्चुकाइरहेछन् ।
टिरङ……टिरिङ………टिरिङ
झसंग हुन्छु । बोलिरहेका रामुदाइ के बोलिरहेछन्- पत्तो पाउँदिन क्षणभर ।
‘हलो’
‘हजुर ……..’
अघि र पछिको रीत फेरि दोहोरिन्छ अफिसमा । टिरिङ …. टिरिङ ….. । बसिरहेको मन जुरुक्क उठ्छ । ढोका उघार्छु । -सोंच्छु- यसपालि त आयो नै) ।
‘आयो -’
‘काँ …. त्रि्रो हैन, शंकर दाइलाई बोलाइदेऊ न’
-सोंच्छु- गिज्याइरहेको दर्ुगाको नाकमा जोडले हान्दिउँ । फेरि सोंच्छु- उसको नाक भाँचे उसको काम पनि मैले नै गर्नुपर्छ, भो छाडिदिउँ….)
खिसिक्क हाँस्छु -देख्छन् सबै) ।
‘ए….. शंकरदाइ…….. फोन छ’
गजक्क परेर शंकर दाइ फोन उठाउँछन् । झनक्क हुन्छु क्षणभर । मस्किदै चश्मा मिलाउँछन् शंकरदाइ । लाग्छ- उनी मलाई गिज्याइरहेछन् ।
‘हलो…… हजुर’
-मलाई पनि उनीजस्तै हलो… गर्ने मन छ एकबार । एकबार उसैगरी मसक्क मस्किन मन छ मलाई पनि)
म पनि मस्किन थाले छेउँमा बसेका रामुदाइको कथा सुन्छ कसले -
वरिपरि हर्ेर्छर्ुुरामुदाइ -उनको आर्टले मेरो मन छोएको छ) आफ्नो आर्टको विषय खोज्दै कल्पिरहेछन् एकनासले । झोलाभित्रको उही रंगीन चित्र सोंच्छु- उनको जीवन पनि यस्तै रंगीन कहिले हु्रन्छ – उनका हातले अर्काको जीवन कोर्छ मात्रै -
‘आफू एक्लै भए त हुन्थ्यो, तिनी दर्ुइटा छोरालाई कसरी पाल्ने – उफ्….. जीवन जीउन साह्रै गाह्रो छ ….’
-बुझ्छु- जीवन त्योभन्दा पनि गाह्रो छ)
जीवनका कभर निकाल्छन् । एक…दर्ुइ….तीन…. ।
‘यत्ति बनाएर जीवन चल्छ र -’
-म भन्न सक्दिन- चल्छ पनि, चल्दैन पनि)
‘जीवन पनि त कला हो नि । तपाइँले त जीवनलाई बुझ्नुभएको छ । सुन्दर जीवन त तपाइँकै हातमा छ ।’
बुझेजस्तो गर्छन् । उनलाई पनि थाहा छ, मलाई पनि थाहा छ- महिनामा ४ वटा पेन्टिङले मात्रै उनलाई खान पुग्दैन । त्योभन्दा बेसी उनले कोर्नुपर्छ- जीवन फर्ेन ।
‘तर कसले बुझ्छ र आर्टको महत्व यहाँ – पैलापैला त युगबोधले पनि चित्र छाप्दिन्थ्यो, ऐले त त्यो पनि छैन….’
-उनले युगबोधमा चित्र छपाउँदा म भर्खर पत्रिकामा बामे र्सर्दै थिएँ । उतिबेलादेखि उनी उस्तै छन् अहिलेसम्म- निन्याउरो तर सुन्दर सपना आँखाभरि)
‘कलाकारको सबैभन्दा ठूलो धन त उसको सिर्जना हो । यो मानेमा तपाइँ त धेरै धनी हुनुहुन्छ सिर्जनाको…. धनसम्पत्ति त आज छन्, भोलि छैनन्….’
-यो पनि थाहा छ- यस्ता कुरा शब्दमा राम्रा छन्, जीवन त्योभन्दा पनि गाह्रो छ)
टिरङ……टिरिङ………टिरिङ
रामुदाइले बुझिसके- घण्टी बजे कुरा मेट्नर्ुपर्छ क्षणभर । -सरी है …-!)
टिरङ……टिरिङ………टिरिङ
-लाग्छ यसपालि मेरैलागि हो- टिरङ……टिरिङ………टिरिङ)
दौड्दै न्यूज डेस्क पुग्छु । दर्ुगा अघिदेखि मस्किरहेछ ।
इशारामै सोध्छु- इशारामै टाउको हल्लाउँछ दर्ुगाले ।
‘शंकर दाइ……… भाउजूको फोन छ ……….’
-एकतमासले फोन उठाएको हर्ेर्छर्ुुरिसैरिस)
रिस उठ्नु स्वाभाविक हुनसक्छ शायद । लाग्छ- म पनि उनै शंकरदाइ हुन पाउँ एकछिन ।
‘के भो टाउकामा -’
‘ढोका खोल्दा लाग्यो’
-धेरै बेरसम्म दुखिरहृयो टाउको)
‘कसैको फोन आउँदैछ र -’
नचाहेरै सोधेजस्तो लाग्यो-
‘हैन काम थ्यो, त्यसैले’
पत्याएनन् -नपत्याए केही छैन)
‘अनि कैले लाग्ने हो तो रोल्पातिर -’
‘हेरम्….. एकदर्ुइटा चित्र बनाएर दिनुपर्ने छ…. सकेपछि जानुपर्ला ….’
-तिमी नजाऊ रामुदाइ, यहाँ त्रि्रै खाँचो छ । हराइसकेको संवेदना तिमीबाहेक अरु कसले बुझ्छ र यहाँ -!)
तर जानर्ुपर्छ उनलाई ।
-अब त क्यानभास किन्ने पैसा पनि छैन- भनिरहन्छन् रामुदाइ, सुनिरहन्छु म)
‘तपाइँको रामुदाइको कथा एब्स्टूयाक्ट छ, मलाई पनि लेखुँलेखुँ लाग्यो त त्यस्तै….’
-त्यो पनि तिमै कथा हो रामुदाइ)
‘म रामुदाइका कथा लेख्छु- तपाइँ रामुदाइका चित्र कोर्नुुस् । संवेदना हराएका जीवनमा रंगीन क्यानभास सजाउँ हामी’
-तर हाम्रो जीवन फेरिन्न- यस्तै हौं हामी, घस्रिरहेका झुसिल्कीरा)
टिरङ……टिरिङ………टिरिङ
-घण्टी बजिरहन्छ अनवरत । लागिरहन्छ- यसपालि त मेरै हो त्यो टिरिङ…..टिरिङ……)
हत्तपत्त उठाउँछु फोन ।
‘हजुर…….कस्लाई खोज्नुभएको -’
‘हलो हजुर…….. एउटा विज्ञापन छपाउन थ्यो……’
‘एकछिन् है ……..’
‘शंकरदाइ………. विज्ञापन आयो…….!’
-थामिनसक्नुको रिस उठ्छ मनमा फेरि । पैसा आउने लालसाले गजक्क परेका शंकरदाइ मलाई उसैगरी गिज्याउँछन् फेरि)
तर त्योभन्दा पनि बेग्लै परिवेश छ भित्र- निन्याउरा रामुदाइलाई एकबार धाप मार्छर्ुु’कमल पनि हिलोमा फुल्छ- हामी पनि त्यै हिलोबाट फुल्नर्ुपर्छ अब ।
नोभेम्बर २८, २००५
